​10 Kasım ve İçimizdeki O Değişmeyen Pusula

​Hayatın en berrak aynası çocukluktur. Zamanın o keskin çizgilerini, büyük kavramların ağırlığını henüz idrak edemediğimiz, dünyayı sadece adımlarımızla ve hislerimizle ölçtüğümüz masum yıllar... Takvimler 10 Kasım’ı gösterdiğinde, benim zihnime kazınan o ilk tablo ne bir ders kitabından ibarettir ne de soğuk bir sınıf duvarından.
​Benim 10 Kasım’ım; Tokat’ın Ortaören köyünün dışındaki evimizden çıkıp, Aşağıbahçe mevkisinin patikalarından, o coşkulu derelerin üzerinden atlayarak rahmetli ninemin şefkatli elinden tutarak beni okula yetiştirdiği o ayaz sabahla başlar.
​O yıllarda ilkokul birinci sınıfın henüz yeni yeni sökülen alfabe sayfaları arasında büyük liderlerin kim olduğunu tam kavrayamazdık belki; ama okul bahçesine vardığımızda ortalığı saran o keskin, acılı siren sesinin ne anlama geldiğini iliklerimize kadar hissederdik. Herkesin derin bir saygıyla selama durduğu, gözlerin dolduğu o an, çocuk aklımla sorardım kendi kendime: “Madem bu kadar büyük bir insan, neden herkes sessiz ve mahzun?”
​O gün, çocuk kalbim çok kıymetli bir değerin yitirilişinin getirdiği o asil hüznü, o siren sesleriyle ve bayrağın yarıya indirilişindeki o sessiz vakarla öğrendi. Ne ajitasyona gerek vardı ne de yapmacık sözlere; o sessizlik, zaten her şeyi anlatmaya yetiyordu.
​Aradan yıllar geçti, derelerin suları aktı gitti, ninemin o cennet kokan eli hatıraların en muteber köşesine yerleşti. Fakat ne zaman bir 10 Kasım sabahı saatler dokuzu beş geçeyi vursa, zihnimde hep aynı yolculuk başlar: Aşağıbahçe’nin derelerinden atlayan o küçük çocuğun adımları ve bu millete bırakılan o devasa mirasa duyulan sessiz ve sarsılmaz minnet.
​Çünkü bazı isimler tarihin tozlu sayfalarına silinmek üzere yazılmaz; bir milletin karakterine, ortak vicdanına ve geleceğe yürüdüğü yola pusula olur.
​Ruhu şad olsun; o gün okul bahçesinde hissettiğimiz o asil hüzün, bugün hâlâ içimizde yolumuzu aydınlatan en saf meşaledir.