Artık kimse olduğu gibi değil…
Herkes biraz rol, biraz hesap, biraz da çıkar peşinde.
Yüzümüze gülüp arkamızdan konuşanların sayısı o kadar arttı ki,
insan kime güveneceğini, kime içini açacağını şaşırır hale geldi.
Bir selamın sıcaklığı kalmadı.
Bir “nasılsın?” sorusu bile çoğu zaman sadece ağız alışkanlığı…
Çünkü bu çağda insanlar kalpten değil, menfaatten konuşuyor.
İşine gelince dost,
işi bitince yabancı olan bir anlayış büyüyor içimizde.
Ve en acısı şu:
Samimi olan, olduğu gibi davranan insanlar artık “saf” olarak görülüyor.
Oysa asıl mesele saf olmak değil, kirlenmemektir.
İki yüzlülük öyle sıradanlaştı ki,
doğruyu söyleyen değil, duruma göre şekil alan “akıllı” sayılıyor.
Ama unutulan bir gerçek var:
İnsan en çok kendine yalan söylediğinde kaybeder.
Aynaya baktığında kendine yabancılaşan birinin,
dışarıda kazandığı hiçbir şeyin değeri yoktur.
Belki de bu yüzden bu kadar yorgunuz…
Çünkü olduğumuz gibi değil, göründüğümüz gibi yaşamak zorunda bırakılıyoruz.
Yine de umut var.
Az da olsa samimiyetini kaybetmeyen,
sözünün arkasında duran,
yüzüyle kalbi bir olan insanlar hâlâ var.
Ve dünya, hâlâ onların hatırına dönüyor
Selam ve dua ile